Utworzenie katedry turkologii w Uniwersytecie Warszawskim i powierzenie jej Ananiaszowi Zajączkowskiemu: 1934

Jan Tyszkiewicz

etyszk@gmail.com
Uniwersytet Warszawski, Wydział Historyczny / Akademia Humanistyczna w Pułtusku, Wydział Historyczny (Polska)

Abstrakt

W Polsce międzywojennej orientalistyka rozwijała się we Lwowie i Krakowie. Ananiasz Zajączkowski był uczniem profesora Tadeusza Kowalskiego z U.J. Habilitował się w Warszawie w 1933 r. Otrzymał Katedrę Turkologii w Instytucie Orientalistycznym U.W. w 1934 r.


Słowa kluczowe:

Ananiasz Zajączkowski, Katedra Turkologii od 1934 r., Instytut Orientalistyczny, Uniwersytet Warszawski

Bibliografia

Źródła Google Scholar

Gąsiorowski, Stefan, „Pragnę służyć Polsce”. Publikacje i okazjonalne wystąpienia hadżego Serai Chana Szapszała, hachana Karaimów II Rzeczy­pospolitej z lat 1928–1936. Edycja źródłowa, „Almanach Karaimski” 2023, t. 12, s. 183–207. https://doi.org/10.33229/ak.1019 Google Scholar

Pajewski, Janusz, Przeszłość z bliska. Wspomnienia, Warszawa 1983. Google Scholar

Urzeczeni Orientem. Listy Ananiasza Zajączkowskiego do Tadeusza Kowalskiego, red. T. Majda, Warszawa 2013. Google Scholar

Zajączkowski, Ananiasz, Elementy tureckie na ziemiach polskich, „Rocznik Tatarski” 1935, t. 2, s. 199–228. Google Scholar

Zajączkowski, Ananiasz, Listy do Seraji Szapszała, „Almanach Karaimski” 2013, t. 2, s. 65–163. https://doi.org/10.33229/ak.2013.02.04 Google Scholar

Zajączkowski, Ananiasz, Sufiksy imienne i czasownikowe w języku zachodniokaraimskim. Przyczynek do morfologii języków tureckich, Kraków 1932. Google Scholar

Opracowania Google Scholar

Abkowicz, Mariola, Działalność gmin karaimskich w Trokach i Wilnie w dwudziestoleciu międzywojennym, w: Tatarzy i Karaimi w 100-lecie odzyskania niepodległości, red. P.J. Krzyżanowski, A. Miśkiewicz, B.A. Orłowska, Gorzów Wielkopolski 2019, s. 117–129. Google Scholar

Dubiński, Aleksander, Caraimica. Prace karaimoznawcze, Warszawa 1994. Google Scholar

Jaczewski, Bohdan, Organizacja i finansowanie nauki polskiej w okresie międzywojennym, Wrocław 1971. Google Scholar

Jaczewski, Bohdan, Polityka naukowa państwa polskiego w latach 1918–1939, Warszawa 1978. Google Scholar

Kotwicz, Władysław, Studia orientalistyczne w Polsce, „Nauka Polska” 1929, t. 10, s. 323–331. Google Scholar

Kowalski, Tadeusz, Karaimische Texte im Dialekt von Troki. Eingeleitet, erläutert und mit einem karaimisch-polnisch-deutschen Glossar versehen, Kraków 1929. Google Scholar

Landowski, Zbigniew, Orientaliści i orientalistyka w międzywojennym Wilnie (1920–1939), „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki” 2024, nr 2, s. 33–68. https://doi.org/10.4467/0023589XKHNT.24.014.19819 Google Scholar

Maj, Ireneusz Piotr, Działalność Instytutu Wschodniego w Warszawie: 1926–1939, Warszawa 2007. Google Scholar

Miśkiewicz, Ali, Tatarzy polscy: 1918–1939. Życie społeczno-kulturalne i religijne, Warszawa 1990. Google Scholar

Opacki, Zbigniew, Wydział Humanistyczny Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie 1919–1939. Struktura, kadra, osiągnięcia naukowo-dydaktyczne, Gdańsk 2021. Google Scholar

Pawelec, Mariusz, Seraja Szapszał i jego wkład w polską orientalistykę, „Awazymyz” 2012, nr 3, s. 4–8. https://doi.org/10.33229/az.571 Google Scholar

Polska bibliografia turkologiczna, oprac. Ö. Emiroğlu, T. Majda, Warszawa 2012. Google Scholar

Romek, Zbigniew, Olgierd Górka (1908–1955). Historyk w służbie myśli państwowej, Warszawa 1997. Google Scholar

Sulimowicz, Anna, Polscy turkolodzy Karaimi. Od przedmiotu do podmiotu badań naukowych, w: Karaimi, red. B. Machul-Telus, Warszawa 2012, s. 118–142. Google Scholar

Szapszał, Seraja, O zatraceniu języka ojczystego przez Tatarów w Polsce, „Rocznik Tatarski” 1932, t. 1, s. 34–48. Google Scholar

Tadeusz Kowalski 1889–1948. Materiały z Posiedzenia Naukowego PAU w dniu 19 czerwca 1998 r., red. R. Majkowska, Kraków 1999. Google Scholar

Tradycje i współczesność. Księga pamiątkowa Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1930–2005, red. J. Łukasiewicz, M. Mycielski, J. Tyszkiewicz, Warszawa 2005. Google Scholar

Tyszkiewicz, Jan, Ex Oriente lux. Turkologia w Polsce międzywojennej: 1918–1939. Badacze – środowiska – współpracownicy, Warszawa 2022. Google Scholar

Tyszkiewicz, Jan, Początki seminarium turkologicznego prof. Ananiasza Zajączkowskiego: 1934–1936, „Almanach Karaimski” 2014, t. 3, s. 107–118. https://doi.org/10.33229/ak.2014.3.10 Google Scholar

Tyszkiewicz, Jan, Początki turkologii w Warszawie na tle ówczesnych uwarunkowań: 1923–1934, „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki” 2015, nr 3, s. 7–31. Google Scholar

Tyszkiewicz, Jan, Zainteresowania i dorobek badawczy Stanisława Kryczyńskiego, w: Słowiańszczyzna i dzieje powszechne. Studia ofiarowane Profesorowi Ludwikowi Bazylowowi, red. L. Jaśkiewicz i in., Warszawa 1985, s. 363–385. Google Scholar

Pobierz


Opublikowane
2025-12-30

Cited By / Share

Tyszkiewicz, J. (2025). Utworzenie katedry turkologii w Uniwersytecie Warszawskim i powierzenie jej Ananiaszowi Zajączkowskiemu: 1934. Almanach Karaimski, 14, 85–97. https://doi.org/10.33229/ak.1103

Autorzy

Jan Tyszkiewicz 
etyszk@gmail.com
Uniwersytet Warszawski, Wydział Historyczny / Akademia Humanistyczna w Pułtusku, Wydział Historyczny Polska

Profesor zwyczajny, studia z historii i archeologii ukończył w Uniwersytecie Warszawskim. Pracownik Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1962–2009 i Akademii Humanistycznej w Pułtusku od 1994. Bada dzieje średniowiecznych Słowian, Bałtów i koczowników Europy Wschodniej. W dorobku naukowym posiada ok. 350 publikacji, w tym 11 książek; redaktor i autor (ok. 500 haseł): Encyklopedii historii Polski. Dzieje polityczne (t. 1: 1994, t. 2: 1995); Słownika historycznego Europy Środkowo-Wschodniej. Państwa grupy wyszehradzkiej (2006); Studiów z historii średniowiecznej Europy Środkowo-Wschodniej (t. 1: 1998, t. 2: 2007); Tradycje i współczesność. Księga na 75 lecie IH UW (2005); Dawna Rosja i Rosjanie w najnowszych badaniach polskich (t. 1: 2012, t. 2: 2014). Zajmuje się także naukami pomocniczymi historii, zwłaszcza geografią historyczną, demografią historyczną i chronologią. Ważniejsze monografie: Mazowsze północno-wschodnie we wczesnym średniowieczu (1974); Środowisko naturalne i antroporegiony dorzecza Narwi przed 1000 lat (1975); Ludzie i przyroda w Polsce średniowiecznej (1983); Tatarzy na Litwie i w Polsce. Studia z dziejów XIII–XVIII w. (1989); Ostatnia wojna z Zakonem krzyżackim: 1519–1521 (1991); Z historii Tatarów polskich: 1794–1944 (1998, 2002); Geografia historyczna Polski w średniowieczu (2003); Tatarzy w Polsce i Europie. Fragmenty dziejów (2009); Geografia historyczna. Zarys problematyki (2014). Adres do korespondencji: historia@ah.edu.pl.



Statystyki

Abstract views: 77
PDF downloads: 52


Licencja

Prawa autorskie (c) 2025 Almanach Karaimski

Creative Commons License

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe.

Autorzy

Autorzy tekstów przyjętych do publikacji w czasopiśmie Almanach karaimski są zobowiązani do wypełnienia, podpisania i odesłania na adres redakcji umowy o udzielenie nieodpłatnej licencji do utworów, z zobowiązaniem do udzielania sublicencji CC.

Zgodnie z umową, autorzy tekstów opublikowanych w czasopiśmie Almanach karaimski udzielają Związkowi Karaimów Polskich niewyłącznej i nieodpłatnej licencji oraz zezwalą na użycie sublicencji Creative Commons Attribution-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-ND 4.0).

Autorzy zachowują prawa do dalszego, swobodnego rozporządzania utworem.

Użytkownicy

Zainteresowani użytkownicy internetu uprawnieni są do korzystania z utworów opublikowanych roku w Almanach karaimski pod następującymi warunkami:

  • uznanie autorstwa - obowiązek podania wraz z rozpowszechnionym utworem, informacji, o autorstwie, tytule, źródle (odnośniki do oryginalnego utworu) oraz samej licencji;
  • bez tworzenia utworów zależnych - utwór musi być zachowany w  oryginalnej postaci, nie można bez zgody twórcy rozpowszechniać np. tłumaczeń, opracowań.

Do wszystkich tekstów opublikowanych przed 2018 r. prawa autorskie są zastrzeżone.

Inne

Związek Karaimów Polskich zachowuje prawo do czasopisma jako całości (układ, forma graficzna, tytuł, projekt okładki, logo itp.).

Wersja papierowa czasopisma jest pierwotna.